Idiopatyczne lub śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego kotów (FIC – Feline Idiopathic Cystitis) FIC występuje najczęściej u kotów młodych i w średnim wieku, a ryzyko zachorowania jest jednakowe dla samców i samic. Zostało zidentyfikowanych kilka czynników ryzyka dla FIC. [] Podsumowanie Witam wszystkich! zalogowałam się na forum ponieważ też mam problemy z pęcherzem i jestem przerażona, przerażona swoją chorobą i informacjami kobiet o podobnych problemach i strasznych skutkach brania leków. dwa tygodnie temu byłam u urologa, ponieważ od 2 lat cierpię okropnie na ból pęcherza. 5 lat temu miałam operację ledwo mi się udało przeżyc-niedrożnośc jelit i od Niektóre psy doświadczają śródmiąższowego lub sterylnego zapalenia pęcherza, stanu, który powoduje stan zapalny i związane z nim objawy kliniczne bez jakiejkolwiek infekcji. Być może słyszałeś o tego rodzaju zapaleniu pęcherza u ludzi. Co mogę dać mojemu psu na zapalenie pęcherza? Antybiotyki są numerem jeden w leczeniu infekcji pęcherza u psów. W niektórych przypadkach Sprawdzeni specjaliści z Tarnobrzegu i okolic ☑️ Sprawdź opinie innych pacjentów i umów się bezpłatnie na wizytę ☑️ Zioła na zapalenie pęcherza - naturalna witamina C. Witamina C obecna w niektórych ziołach i owocach np. czarnej porzeczce, rokitniku, pietruszce i owocach cytrusowych zmienia pH moczu na bardziej kwaśny, dzięki czemu pęcherz staje się nieprzyjaznym środowiskiem dla rozwoju patogennych bakterii. Bioflawonoidy cytrusowe i naturalna Domowe sposoby na zapalenie pęcherza - ziele wierzbownicy drobnokwiatowej. Ta roślina przywędrowała do nas z Azji, gdzie jest od lat stosowana na różne schorzenia, w tym na infekcje dróg moczowych (ale również przy problemach z prostatą!). Wywiera efekt przeciwzapalny, przeciwbólowy i antyoksydacyjny. Z: jedna szklanka naparu dziennie. . Dr n. med. Przemysław KądziołkaPBS (Zespół bolesnego pęcherza) jest zespołem o niejasnej, najprawdopodobniej złożonej etiologii. Trudno jednoznacznie stwierdzić, czy stanowi on samodzielną jednostkę chorobową, czy charakterystyczne dla niego dolegliwości są jednakowym przejawem odmiennych chorób. Na obraz kliniczny składa się przewlekły zespół objawów ze strony dolnych dróg moczowych polegających na uczuciu bolesności w obrębie miednicy mniejszej, umiejscowionym najczęściej w okolicy nadłonowej, częstym oddawaniu moczu i występowaniu parć naglących na że zespół ten można rozpoznać po wyłączeniu wszelkich uchwytnych przyczyn objawów ze strony dolnych dróg moczowych. Czas, który u statystycznej chorej upływa od wystąpienia dolegliwości do rozpoznania PBS wynosi przeciętnie 5-7 lat i w tym okresie chora odwiedza średnio 8 lekarzy. Choroba miewa postać przewlekłą lub okresowo zaostrza się, bądź ma charakter postępującego procesu prowadzącego do trwałego uszkodzenia ściany pęcherza moczowego (mały marski pęcherz ). Subiektywne odczucia chorych na PBS oraz zmiany stwierdzane u nich obiektywnie są identyczne jak w przypadku śródmiąższowego zapalenia pęcherza (IC – interstitial cystitis), dlatego w literaturze medycznej te jednostki traktowane są wspólnie jako PBS/IC. Nazwa „śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego” opisuje konkretne zmiany histopatologiczne, natomiast „zespół bolesnego pęcherza” – charakter epidemiologiczne wskazują, że PBS/IC wystepuje u 15-39% kobiet w wieku rozrodczym. Etiologia PBS/IC pozostaje nadal niewyjaśniona. W ścianie pęcherza moczowego występują różne zmiany i nie wiadomo które z nich są pierwotne, a które wtórne. Ich mnogość i niejednoznaczność są przyczyną wielu teorii mających wyjaśnić podstawy choroby. Ze względu na brak znanego czynnika etiologicznego, stosuje się wiele różnych metod leczenia. Skuteczność niektórych z nich wiązać można z naturalnie występującymi remisjami. Benson wykazał poprawę po zastosowaniu placebo u 35% chorych. W leczeniu IC zarysowują się dwa wyraźne kierunki: leczenie farmakologiczne oraz leczenie zabiegowe. Niemal do każdej metody można zacytować autorów podających ich dużą skuteczność, jak i autorów przedstawiających brak efektów i fizjologia dróg moczowych w kontekście leczenia Zespołu Bolesnego Pęcherza(PBS) i Śródmiąższowego Zapalenia Pęcherza(IC/ICC)Układ moczowy składa się z nerek, moczowodów, pęcherza moczowego oraz cewki moczowej. Nerki są parzystym narządem położonym na tylnej ścianie jamy brzusznej poza jamą otrzewnej (zaotrzewnowo), po obu stronach kręgosłupa lędźwiowego. Każda z nerek zbudowana jest z części wewnętrznej, zwanej rdzeniem, oraz części zewnętrznej, zwanej korą. Każda nerka zbudowana jest z około miliona mikroskopijnych jednostek, które nazywamy nefronami. Każdy nefron składa się kłębuszka nerkowego oraz dołączonego do niego kanalika nerkowego (nazywanego również cewką nerkową). Głównym elementem kłębuszka nerkowego są włosowate naczynia krwionośne, których ściany są tak zbudowane, aby służyły jako filtr dla przepływającej przez kłębuszek moczoweMocz z cewek zbiorczych wlewa się do światła miedniczek nerkowych, skąd, za pośrednictwem moczowodów, dostaje się do pęcherza moczowego. Miedniczka wyściełana jest błoną śluzową, która – otaczając brodawki nerkowe – tworzy kielichy. Przy ujściu moczowodu do pęcherza znajduje się fałd błony śluzowej działający jak zastawka uniemożliwiająca cofanie się moczu z pęcherza moczowego do moczowodu. Ostatni odcinek dróg moczowych tworzy cewka moczowa oddzielona od pęcherza stale napiętym ścian pęcherza Grubość ściany pęcherza zależy od jego wypełnienia. Pusty pęcherz ma ścianę grubości około 10 mm, wypełniony – do 2 mm. Ściana pęcherza moczowego zbudowana jest z trzech warstw:– błony zewnętrznej przechodzi bezpośrednio na otaczające tkanki. Na górnej i tylnej powierzchni pęcherza przylega ona do otrzewnej, – błony mięśniowej pęcherza moczowego składa się z trzech powiązanych ze sobą warstw. Warstwa zewnętrzna i warstwa wewnętrzna mają przebieg podłużny, środkowa przebiega okrężnie. Warstwy mięśniowe są ściśle ze sobą powiązane, gdyż pęczki mięśniowe jednej warstwy przechodzą w drugą. W miejscu ujścia wewnętrznego cewki moczowej warstwa mięśniowa środkowa jest zgrubiała i tworzy zamykający ujście zwieracz pęcherza – błony śluzowej wraz z tkanką podśluzową, która w pustym pęcherzu tworzy fałdy, nie ma ich tylko w trójkącie pęcherza, leżącym między ujściami moczowodów a ujściem cewki moczowej . Fałdy te wygładzają się w miarę wypełniania się pęcherza. Błonę śluzową pokrywa nabłonek wielorzędowy przejściowy. Ponieważ moczowody przebijają ścianę pęcherza ukośnie, powstają przy ich ujściach fałdy błony śluzowej, odgrywające rolę zastawek. Im bardziej pęcherz jest wypełniony, tym silniej fałdy zamykają ujścia moczowodów. Pomiędzy błoną śluzowa a mięśniową znajduje się tkanka podśluzowa, jak wspomniano, nie ma jej jedynie w obrębie trójkąta warstwę ściany pęcherza , którą stanowi błona śluzowa pokryta nabłonkiem przejściowym, będącym pośrednią formą między nabłonkiem jednowarstwowym a wielowarstwowym płaskim. Liczba warstw komórek nabłonka jest zmienna (od 3 do 7) i zależy od stopnia wypełnienia pęcherza. Komórki nabłonka „ślizgają się” względem siebie dzięki pokryciu powierzchni cienką warstwą związków zwanych glikozoaminoglikanami (GAG). Rolę bariery ochronnej ściany pęcherza pełni strefa powierzchowna nabłonka przejściowego. Za jej szczelność odpowiadają w równym stopniu czynniki fizyczne, chemiczne oraz morfologiczne komórek. Uszkodzenie jednego z tych elementów jest przyczyną objawów zaliczanych do PBS/IC. Powierzchnia nabłonka przejściowego pokryta jest tzw. glikokaliksem złożonym z glikozoaminoglikanów , którym przypisuje się istotną rolę w chronieniu ściany pęcherza przed szkodliwym wpływem składników moczu. Uniemożliwiają one przyleganie do nabłonka i wnikanie między jego komórki mikrokryształów, białek, bakterii, a nawet komórek nowotworowych. Właściwości te zawdzięczają wiązaniu cząsteczek wody na swej powierzchni. Ta warstwa wody tworzy środowisko rozdzielające komórki od hipertonicznego moczu. O integralności nabłonka dróg moczowych i jego funkcjonowaniu jako szczelnej bariery decydują także specyficzne połączenia pomiędzy komórkami baldaszkowatymi, tworzone przez białka błon komórkowych . Cała ta struktura chroni ścianę, a jej uszkodzenie prowadzi do poważnych zaburzeń nawet głębszych warstw pęcherza, czego skutkiem są objawy PBS/ z najważniejszych teorii jest zaproponowana przez Parsonsa koncepcja zwiększonej przepuszczalności nabłonka dla szkodliwych substancji zawartych w moczu. Według niej składniki moczu naciekając w głąb ściany pęcherza stają się odpowiedzialne za zmiany, nacieki zapalne. Koncepcja Parsonsa wiąże zmiany histologiczne ściany pęcherza z zaburzeniami ilościowymi i jakościowymi warstwy glikozoaminoglikanów pokrywających urotelium i chroniących komórki nabłonka przed kontaktem z toksynami. Parsons wykazał, że ilość GAG zawartych w moczu u chorych na IC jest mniejsza niż u osób zdrowych. Infiltracja błony śluzowej przez składniki moczu tłumaczy obecność komórek zapalnych w ścianie pęcherza, a estrogeny są jednym z czynników pobudzających ich degranulację – ten mechanizm przyczynia się do znacznie częstszego występowania IC u kobiet niż u PBS/ICFarmakoterapia doustna Zgodnie z koncepcją, iż główną przyczyną IC jest uszkodzenie warstwy glikozoaminoglikanów na powierzchni nabłonka pęcherza, w użyciu są leki mające po podaniu doustnym lub dopęcherzowym odbudowywać strukturę GAG. Do odbudowy ochronnej warstwy glikokaliksu służy siarczan sodowy pentozanu. Lek jest syntetycznym polisacharydem do podawania doustnego. Wydalany jest częściowo z moczem i odkłada się na ścianie pęcherza, odtwarzając polisacharydowy „film” na jej sodowy pentozanu jest najpopularniejszym lekiem doustnym stosowanym u chorych na IC. Oprócz pochodnych pentozanu stosowane są także steroidy, leki przeciw histaminowe, blokery kanału wapniowego oraz trójcykliczne leki dopęcherzowa Parsons wprowadził do praktyki klinicznej dopęcherzowe stosowanie heparyny. Heparyna należy do grupy glikozoaminoglikanów, a odkładając się na powierzchni ściany pęcherza odtwarza warstwę ochronną oraz wykazuje działanie przeciwzapalne. Spośród innych leków stosowanych dopęcherzowo wymienić należy polisiarczan pentozanu sodu, kromoglikan sodu (Intal), lignokainę, kwas hialuronowy, doksorubicynę oraz BCG. Nową formą leczenia dopęcherzowego jest zastosowanie toksyny botulinowej we wstrzyknięciach pod błonę śluzową trójkąta oraz dna pęcherza moczowego. Toksyna botulinowa (BTX-A), ze względu na działanie antycholinergiczne, znalazła zastosowanie w urologii do leczenia neurogennych zaburzeń pęcherza moczowego (zmian spastycznych).Inwazyjne metody leczeniaPierwszą metodą leczenia zabiegowego, stosowaną do dziś, jest rozciągnięcie pęcherza płynem podanym podczas cystoskopii pod ciśnieniem 80 cm H2O, trwające 8 minut . Ponadto proponowano szereg innych metod, jak: sympatektomia, neurotomia krzyżowa, rozcięcie i ponowne zszycie ściany pęcherza oraz elektro-stymulacja nerwów obwodowych. Przezskórna stymulacja elektryczna nerwów (TENS ). Do złagodzenia objawów IC przyczyniać ma się także stosowanie akupunktury. UROFEM – oferujemy leczenie PBS/IC w postaci– płukania pęcherza moczowego wlewkami leku Cyst-u-ron(polisiarczan pentozanu sodu) 1-2 x w tygodniu przez 3 miesiące (kuracja podstawowa)– przezskórnej stymulacji elektrycznej nerwów (TENS – transcutaneous electric nerve stimulation) polegającej na umieszczeniu nad spojeniem łonowym elektrod i zastosowaniu prądów o częstotliwościach od 2 do 50 Hz trwającym do 2 godzinŚródmiąższowe zapalenie pęcherza i Nanomyko | LYME ACADEMYOsoby ze śródmiąższowym zapaleniem pęcherza moczowego mają wrażenie, że problemy z pęcherzem moczowym nigdy się nie kończą. Początkowo nie reagują na antybiotyki, a częste ich przyjmowanie, indukuje bakterie oporne i kończy się to nasileniem problemu chronicznej infekcji. Stan ten występuje pięciokrotnie częściej u kobiet niż u schorzenie, uważane jest przez medycynę akademicką za idiopatyczne o nieznanym podłożu i jest nieuleczalne. Choroba ma charakter przewlekły i nawracający. Śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego bywa nazywane również zespołem bolesnego pęcherza (IC)., dlatego jednym z objawów jest ból pęcherza. Ponadto, bóle krocza, cewki moczowej, miednicy, jąder i pochwy. Chory ma parcie na częste, nierzadko bolesne oddawanie moczu, uczucie pełnego pęcherza i ból podczas stosunku. U mężczyzn schorzenie koreluje z zapaleniem udało się do tej pory ustalić przyczyn śródmiąższowego zapalenia pęcherza moczowego, a jedną z teorii jest uszkodzenie lub zwiększenie przepuszczalności nabłonka wyściełającego pęcherz moczowy, które otwiera wrota do toksycznego wpływu składników moczu na głębiej położone warstwy ściany którzy zajmują się problematyką boreliozy, upatrują przyczyn w niektórych koinfekcjach. Mowa tu o mycoplasmie i blisko spokrewnionej bakterii zwanej ureoplasmą. Mycoplasma i ureaplasma są najmniejszymi ze wszystkich bakterii. Są to obligatoryjne drobnoustroje wewnątrzkomórkowe – co oznacza, że ​​muszą żyć wewnątrz komórek gospodarza, aby przeżyć. Najczęstsze gatunki występujące w drogach moczowych i rozrodczych to Ureaplasma urealyticum i Mycoplasma hominis. Okazuje się jednak, że mikroby są bardzo powszechne i często spotykane są u ludzi, którzy nie mają żadnych objawów. Dlatego wielu lekarzy pomija związek pomiędzy mykoplazmą / ureaplazmą a problemami z pęcherzem, a eksperci zdefiniowali je jako naturalną część flory do infekcji jest zatem układ odpornościowy. Osłabiony infekcją Lyme organizm, rozbudza patogenne składniki mikroflory, które wcześniej nie stanowiły problemu dla żywiciela. Mycoplasma i ureaplasma słabo reagują na syntetyczne antybiotyki, podobnie jak większość koinfekcji Lyme. Żyją wewnątrz komórek, rosną bardzo powoli i występują w bardzo niskich stężeniach. Antybiotyki szybciej zniszczą naturalną florę bakteryjna, niż wytropią i unicestwią ukryte w tkankach drobnoustroje, pozbawione ściany komórkowej. Mycoplasma jest koinfekcją numer jeden i podobnie jak borrelia, może przetrwać każde Nanomyko zapewnia najbardziej praktyczne rozwiązanie. Hamuje te rodzaje drobnoustrojów które stanowią problem, ale nie zakłóca normalnej flory, dzięki czemu może być używany przez dłuższy czas. Nanomyko redukuje również stany zapalne i wzmacnia funkcje immunologiczne organizmu. Jednym ze składników suplementu jest zamknięty w nanoliposomy olejek z liści drzewa herbacianego (Melaleuca alternifolia). Wykazuje on doskonałą skuteczność przeciw bakteriom odpornym na antybiotyki, a w formuje liposomalnej, wykazuje nawet dziesięciokrotnie większą efektywność w eliminowaniu mikroorganizmów. Dodatkowo liposomy zwiększają jego stabilność i jego bioprzyswajalność. Mycoplasma uszkadza komórkę, zaburza prace mitochondriów (fabryczek energii). Fosfolipidy z których zbudowany jest liposom regenerują uszkodzoną komórkę. A zatem podwójne działanie bakteriobójcze oraz to zabójca również dla Staphylococcus aureus (gronkowiec złocisty), Candidy albicans, Pseudomonas aeruginosa (pałeczka ropy błękitnej). Konieczna jest zmiana paradygmatu w leczeniu chorób zakaźnych, aby zapobiec nadużywaniu antybiotyków, a w stosownych przypadkach należy rozważyć dla nich alternatywy. Istnieje już kilka nieantybiotycznych podejść do leczenia i zapobiegania infekcji w chorobie Lyme, w tym Nanobarto, Nanoborrel, Nanobab. Terapie tymi suplementami są postrzegane pozytywnie przez wielu pacjentów, ponieważ często nie są wspomagane konwencjonalną terapią, nie generując efektów ubocznych. Dodaj do koszykaStrona poświęcona pacjentomŚródmiąższowe zapalenie pęcherza (IC, ang. interstitial cystitis, łac. cystitis interstitialis) jest specyficzną chorobą, którą trudno jednoznacznie zdefiniować, a jeszcze trudniej leczyć. Najogólniejsza definicja charakteryzuje ją jako zespół dolegliwości bólowych, takich jak ból w obrębie miednicy mniejszej, ból przy wypełnianiu pęcherza, ustępujący po jego opróżnieniu, częstomocz – wielokrotne (powyżej 8 razy na dobę) oddawanie z powodu bolesnych parć niewielkich ilości moczu – dzienny i nocny (co najmniej dwa razy w nocy pacjent musi skorzystać z toalety) przy braku innych zaburzeń i chorób, które mogłyby te dolegliwości wywoływać. Z tego powodu rozpoznanie IC opiera się na wykluczeniu innych przyczyn, dających takie same objawy. To sprawia, że choroba wykrywana jest bardzo późno, od pierwszych objawów do postawienia diagnozy mija zwykle od 3 do 10 lat. Charakterystycznym „obrazem” dla tego schorzenia jest, jak podaje prof. dr hab. Piotr Radziszewski, „pacjentka [IC dotyka znacznie częściej kobiet – przyp. red.], która trafia do urologa, trzymając w ręku listę wszelkich leków stosowanych w leczeniu bakteryjnego zapalenia pęcherza, plik wyników wykonanych badań, wymieniająca szereg gabinetów, w których dotychczas, w swoim mniemaniu, była nieskutecznie leczona” (Radziszewski… 2005; 56). Tyle że wtedy najczęściej choroba jest już zaawansowana w takim stopniu, że jej leczenie, i tak trudne (por. następny podrozdział), staje się jeszcze celu rozpoznania śródmiąższowego zapalenia pęcherza trzeba wykluczyć inne przyczyny, takie jak bakteryjne zapalenie pęcherza, nowotwory dróg moczowych i rodnych, kamica nerek i pęcherza, uchyłek cewki moczowej, infekcje narządów płciowych. Uwaga: jeżeli parcia, częstomocz i ból w podbrzuszu dokuczają tylko za dnia, ustępując w nocy, może to być objawem zespołu jelita nadwrażliwego. Śródmiąższowe zapalenie pęcherza bierze się też pod uwagę, gdy pojemność pęcherza jest mniejsza niż 350 ml, a pacjent odczuwa parcie przy jego wypełnieniu płynem o objętości ok. 150 ml (lub mniejszej). Najważniejszym potwierdzeniem choroby są zmiany w strukturze pęcherza, obserwowane w cystoskopii, a także badaniu histopatologicznym (z pobranych wycinków). Przez długi czas za czynnik określający obecność IC uważano owrzodzenie pęcherza (tzw. wrzód Hunnera, od nazwiska lekarza, który jako pierwszy go zaobserwował), ale dziś wiadomo, że jego brak wcale nie wyklucza choroby. Podobnie niemiarodajny okazał się test Pearsona, badający reakcję bólową pacjentów po podaniu do pęcherza chlorku potasu – jego wynik nie musi przesądzać o obecności lub nieobecności śródmiąższowego zapalenia pęcherza. W obrazie histopatologicznym istotny element w rozpoznaniu IC stanowi obecność komórek dla śródmiąższowego zapalenia pęcherza jest nagły początek choroby (bez konkretnej przyczyny), a także samoistne ustępowanie objawów na kilka miesięcy, po których następuje nawrót choroby i jej ustabilizowanie na dłuższy czas. Pacjenci z IC często w dzieciństwie przechodzili infekcje dróg moczowych, prawie połowa z nich cierpi na alergie lub choroby diagnostyce śródmiąższowego zapalenia pęcherza należy wykonać następujące badania:badanie moczu (ogólne i posiew, jeśli są wskazania – również dobową zbiórkę moczu) – by wykluczyć infekcje bakteryjne i choroby nerek,USG jamy brzusznej (zwłaszcza pęcherza i nerek) – w celu wykluczenia różnego nowotworów i nieprawidłowości w budowie tych narządów, a także oceny zalegania moczu w pęcherzu,badanie urodynamiczne – aby wykluczyć nadreaktywność pęcherza,cystoskopię z biopsją – do oceny obrazu ścian pęcherza i komórek nabłonka na górę stronyPrzyczyny chorobyPrzyczyny choroby nie są obecnie jednoznacznie stwierdzone. Istnieją różne teorie dotyczące tego, co może powodować śródmiąższowe zapalenie pęcherza, ale ze względu na brak ścisłej definicji choroby, trudno też precyzyjnie określić czynniki, które ją z najstarszych koncepcji głosiła, że IC to efekt owrzodzenia pęcherza (wrzodu Hunnera), dziś jednak wiadomo, iż nieobecność wrzodu nie wyklucza choroby. Inne przypuszczenia mówią o infekcjach, alergiach i zaburzeniach neurogennych jako przyczynach powstawania śródmiąższowego zapalenia pęcherza. Nie uzyskały one jednak potwierdzenia. Dużą popularnością cieszy się hipoteza wskazująca jako czynnik powodujący IC naruszenie warstwy ochronnej glikozoaminoglikanów – związków chemicznych znajdujących się w nabłonku pęcherza, co pozwala alergenom, bakteriom, toksynom itp. podrażniać pęcherz. To natomiast wywołuje objawy choroby. Funkcjonuje też pogląd, że śródmiąższowe zapalenie pęcherza jest efektem różnych zaburzeń pęcherza, w pewnym sensie ich końcowym etapem – albo odwrotnie: że istnieje jedna, jeszcze niepoznana przyczyna, która powoduje te różne zaburzenia. Z tego też powodu IC bywa traktowane jako zespół objawów, a nie odrębna jednostka na górę stronyLeki stosowane w ICLeczenie śródmiąższowego zapalenia pęcherza jest bardzo trudne. Ze względu na brak jednoznacznego stwierdzenie przyczyn choroby, nie ma konkretnego leku czy grupy leków, których zastosowanie gwarantowałoby w pełni skuteczne leczenie. Dlatego obecnie wykorzystywane metody mają raczej na celu złagodzić objawy IC, niż definitywnie usunąć przyczyny schorzenia. Pacjentom podawane są więc różnorodne leki, często pierwotnie używane do leczenia zupełnie innych chorób. Sprawę dodatkowo komplikuje fakt, że w przypadku śródmiąższowego zapalenia pęcherza u części chorych dochodzi do samoistnych remisji (cofnięcia objawów), u innych natomiast po ustąpieniu objawów dochodzi do nawrotów, co utrudnia miarodajne stwierdzenie, która z form terapii daje najlepsze leczeniu IC stosuje się zarówno leki podawane doustnie, jak i dopęcherzowo (w postaci wlewów). Leki doustne ● Polisiarczan pentosanu sodu (PPS) – wydzielany z moczem, uszczelnia uszkodzoną warstwę glikozoaminoglikanów nabłonka pęcherza. Efekty terapii występują po kilku miesiącach (producent leku zawierającego PPS – Elmironu zaleca stosowanie go przez 9 miesięcy trzy razy na dobę). Lek niezarejstrowany w Polsce. ● Leki antyhistaminowe – w IC dużą rolę odgrywa nadmierny wzrost i aktywacja komórek tucznych (mastocytów). Ich główny mediator to histamina, powodująca ból. ● Trójcykliczne leki antydepresyjne ( Amitryplina, Imipramina) – mające działanie cholinolityczne, obwodowe i ośrodkowe. Wykazują ośrodkowe działanie antyhistaminowe, a także hamują wychwyt zwrotny noradrenaliny i serotoniny. W terapii IC zmniejszają ból, parcia naglące, częstomocz, potrafią zwiększyć czynnościową pojemność pęcherza. Jednakże istniejące dane nie określają długotrwałej skuteczności i bezpieczeństwa stosowania tego typu leków. Dodatkowo istotnym czynnikiem są skutki uboczne, nierzadko nie do przyjęcia przez pacjentów. ● Leki przeciwzapalne: a) Sterydy – polskie piśmiennictwo ostrożnie podaje prednizon. Znacznie obszerniej wypowiadające się na temat tej terapii opracowania amerykańskie zalecają stosowanie (w następującej kolejności): hydrokortyzonu, triamcinolonu, innych sterydów, prednisolonu. W doświadczeniach zachodnich sterydów rzadko używa się w terapii doustnej ze względu na drastyczne skutki uboczne. Znacznie częściej są one składnikiem mieszanek leków stosowanych dopęcherzowo (tzw. intravesical coctails), por. Leki stosowane Montelukast (Singulair®) – lek używany w leczeniu Niesterydowe leki Kwas tiapofrenowy (Surgam®) – stosowany w chorobach reumatycznych, działa przeciwzapalnie (należy do NLPZ) i przeciwbólowo (również w stanach zapalnych tkanek miękkich), zmniejsza obrzęk.● Cymetydyna – antagonista receptora H2.● Hydroksyzyna – antagonista receptora H1. Niegdyś stosowana w terapii IC, obecnie niezalecana.● Leki antycholinergiczne/antymuskarynowe, rozkurczowe:a) oksybutynina (Driptane®, Ditropan®),b) tolterodyna (Detrusitol®),c) solifenacyna (Vesicare®),d) daryfenacyna (Darifenacin®),e) propiweryna (Mictonorm®, Mictonetten®)*,f) propantelina (Corrigast®) – lek osłabiający perystaltykę układu pokarmowego,g) chlorek trospium (Spasmo-Lyt®, Spasmex®)*, *leki niezarejestrowane w Polsce.● Gabapentyna (Neurontin®) – lek przeciwpadaczkowy.● Fenazopirydyna – ma działanie antybakteryjne i silnie przeciwbólowe. Leki zawierające tę substancję są w USA oficjalnie zarejestrowane przez Foods and Drugs Administration jako leki na IC. Z zarejestrowanych w Polsce leków fenazopirydynę zawiera Nefrecil. Ponieważ jednak jest to lek przeciwbakteryjny, a polskie opracowania urologiczne wciąż zaprzeczają możliwości bakteryjnego podłoża IC, w Polsce terapia tą substancją jest praktycznie nieznana (piśmiennictwo urologiczne nie podaje jej w rejestrze metod leczniczych).● Doxorubicyna (Adriamycin®) – lek stosowany w chemioterapii. Eksperymentalnie stosowany, wykazywał u niektórych pacjentów pozytywne działanie w leczeniu IC.● Metotreksat – cytostatyk używany w chemioterapii. Eksperymentalnie stosowany, wykazywał u niektórych pacjentów pozytywne działanie w leczeniu IC.● Mizoprostol (Cytotec®) – analog prostaglandyny E1. Lek stosowany przy profilaktyce i leczeniu wrzodów żołądka spowodowanych przewlekłą terapią NLPZ.● Nifedypina – bloker kanału wapniowego.● Siarczan chondroityny i kwercetyna (jeden z flawonoidów) – występujące w niezarejestrowanym w Polsce CystoProteku®. Doustne suplementy ● L-arginina – substrat syntazy tlenku azotu (chorzy na IC wykazują zmniejszoną aktywność tego enzymu). ● Pycnogenol – wyciąg z sosny śródziemnomorskiej, jeden z najsilniejszych antyoksydantów. Nieznany w polskim piśmiennictwie urologicznym, wskazywany jako pomocny w terapii IC przez pacjentów amerykańskich.● Kwas alfaliponowy – jego skuteczność jest poddawana przez lekarzy amerykańskich w wątpliwość.● Aloes – roślina, której sok znany jest od wieków z właściwości regenerujących i wspomagających gojenie ran.● Kwas hialuronowy – w postaci kapsułek zawierających wyciąg z grzebienia kogutów. Leki dopęcherzowe ● Heparyna – glikozoaminoglikan (GAG). Prymarnie, jako antykoagulant, zapobiega nadmiernemu krzepnięciu krwi. W terapii IC wykorzystywane jest jej działanie przeciwzapalne i odtwarzające warstwę GAG nabłonka pęcherza. ● Dimetylosulfotlenek (DSMO) – jeden z najstarszych dopęcherzowych preparatów stosowanych w terapii IC. W leczeniu stosowany jest preparat Rimso®-50. Działa przeciwzapalnie, modyfikuje syntezę kolagenu, a także wpływa na przewodnictwo nerwowe. Obecnie rzadko używa się go samodzielnie, częściej wchodzi w skład mieszanek, łącznie ze sterydami, heparyną lub PPS i lignocainą. Niezarejestrowany w Polsce. ● Kwas hialuronowy (Cystistat®) – substancja regenerująca uszkodzoną warstwę glikozoaminiglikanów oraz działająca przeciwzapalnie. Niezarejestrowany w Polsce. ● Polisiarczan pentosanu sodu (Cyst-u-ron®) – działanie identyczne jak w formie doustnej, tyle że miejscowe. ● Siarczan chodroityny (Uracyst®-S) – lek regenerujący uszkodzoną warstwę GAG, stosowany również w niektórych postaciach nadreaktywności pęcherza. Niezarejestrowany w Polsce. ● Chlorek oxybutyniny – podawany dopęcherzowo (często w mieszankach, por. niżej), wykazuje podobne działanie, jak w formie doustnie, ale bez typowych objawów ubocznych (głównie suchości w ustach). ● Kromoglikan disodowy (np. Nalcrom®) – substancja hamująca wzrost komórek tucznych. Lek stosowany w chorobach jelit (wrzodziejące zapalenie jelit), ma działanie przeciwalergiczne. W podaniu dopęcherzowym zmniejsza u niektórych pacjentów dolegliwości, jednakże objawy szybko wracają. ● Oksychlorosen sodowy (Clorpactin®) – substancja łącząca kwas podchlorawy i sól sodową kwasu dodecylobenzenosulfonowego (bakteriobójczego detergentu). Obecnie niezalecany w leczeniu IC!* ● Azotan srebra – substancja o działaniu bakteriobójczym, odkażającym, ściągającym. Stosowany głównie w przypadku krwawienia pęcherza, często w połączeniu z hydrodystensją pęcherza. Obecnie niezalecany jako lek w IC!* ● Sterydy – silne leki przeciwzapalne (hydrokortyzon, triamcinolon, ewentualnie inne). Najczęściej stosowane w mieszankach zawierających dodatkowo DSMO oraz znieczulającą lignokainę i regenerującą warstwę GAG heparynę lub PPS. Dopęcherzowe stosowanie sterydów nie jest zarejestrowane w Polsce jako dopuszczalne. ● Bacillus Calmette-Guérin (BCG) – pierwotnie szczepionka przeciwko gruźlicy. Odpowiedzialna za stymulowanie cytokin związanych z limfocytami Th1. Stosowana w niektórych przypadkach raka pęcherza. *za International Painful Bladder Foundation. Leki dopęcherzowe wymagają podania ich za pomocą cewnika. Mając jednak działanie miejscowe, potrafią szybciej i skuteczniej dotrzeć do chorego miejsca, nie powodując przy tym ogólnoustrojowych skutków ubocznych (jak terapia doustna).Powrót na górę stronyInne metody leczeniaW leczeniu śródmiąższowego zapalenia pęcherza wykorzystuje się również inne metody. Są one zaliczane przez International Painful Bladder Foundation do metod eksperymentalnych. Jedna z nich polega na wstrzykiwaniu neurotoksyn porażających te włókna nerwowe, które odpowiadają za patologiczną reakcję pęcherza. Prowadzi to do zmniejszenia bólu. Stosowanymi substancjami są waniloidy (kapsaicyna i resiniferatoksyna) oraz toksyna botulinowa. Działają one wybiórczo na włókna nerwowe i nie powodują uszkodzeń innych nerwów. Czas poprawy, w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta, wynosi od dwóch do sześciu miesięcy, potem zabieg trzeba powtórzyć. U części pacjentów następuje tylko czasowe, nieregularne zmniejszenie dolegliwości. Odnotowano przypadek nasilenia objawów choroby po ustąpieniu efektu botuliny. Ta forma terapii ma zastosowanie głównie w przypadku, gdy śródmiąższowe zapalenie pęcherza ma podłoże neurogenne i podawane leki nie przynoszą leczeniu IC stosuje się też takie zabiegi chirurgiczne, jak hydrodystensja. Polega ona na rozciąganiu pęcherza w czasie cystoskopii podawanym pod ciśnieniem do pęcherza płynem. Do zabiegów pomagających zwalczyć ból poprzez odnerwienie pęcherza należą: neurotomia krzyżowa (przecięcie nerwów splotu krzyżowego), rozcięcie i ponowne zszycie ściany pęcherza, sympatektomia (usunięcie zwojów współczulnych). Denerwacje nie są zalecane przez International Painful Bladder Foundation. Do zabiegów chirurgicznych należy augmentacja pęcherza (powiększanie go za pomocą fragmentu jelita),a także cystektomia, czyli usunięcie pęcherza, częściowe lub całkowite. W tym ostatnim przypadku usunięty pęcherz zastępuje się zbiornikiem lub zastępczym pęcherzem jelitowym albo mocz odprowadzany jest do wstawki z jelita cienkiego (tzw. wstawka Brickera). Usunięcie pęcherza nie przynosi pożądanych efektów, jeśli zmiany obejmują pozostawione fragmenty (trójkąt, cewkę) oraz w przypadku centralnej sensytyzacji. Ze względu na inwazyjny charakter tych zabiegów stosuje się je, gdy zawiodą pozostałe metody terapii śródmiąższowego zapalenia pęcherza wykorzystywana jest także neurostymulacja nerwów (za pomocą elektrod, przez które płynie prąd o różnym natężeniu), a także metody obejmujące również psychikę pacjenta: psychoterapię, terapie behawioralne (np. biofeedback). Podejmowane są próby z podawaniem pacjentom tlenu hiperbarycznego (HBO, Hyperbaric Oxygenation). Z nowszych eksperymentów warto odnotować terapią genową. Należy też pamiętać o odpowiedniej diecie (por. niżej), która jest podstawą przy łagodzeniu dolegliwości związanych ze śródmiąższowym zapaleniem Bartosz (2007), Przegląd metod leczenia śródmiąższowego zapalenia pęcherza, [w:] ‘Urologia Polska’, 2007/8/1(41), Jane M. (2007), Painful Bladder Syndrome/Interstitial Cystitis: Diagnosis[and]Treatment,[za:] Piotr, Wroński Stanisław, Majewski Mariusz (2005), Śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego. Patofizjologia, diagnostyka i leczenie, [w:] Nietrzymanie moczu u kobiet. Patologia, diagnostyka, leczenie, pod red. Tomasza Rechbergera i Jerzego A. Jakowickiego, na górę stronyCopyright © by Karolina Sykulska 2006-2020. Korzystanie z portalu i forum jest równoznaczne z akceptacją noty zapalenie pęcherza moczowego: uproszczone rozpoznanie i leczenieBruce S. Kahn, MD, FACOG1 Tresa Lombardi, MD2Podstawą indywidualizacji leczenia u pacjentek ze śródmiąższowym zapaleniem pęcherza moczowego są algorytmy oparte na ocenie klinicznej stosowane w warunkach KLUCZOWEWstrzyknięcie środka znieczulającego do pęcherza moczowego jest zabiegiem, który można wykorzystywać zarówno w diagnostyce, jak i leczeniu śródmiąższowego zapalenia objawy „drożdżycy” bez wyraźnej wydzieliny lub wulwodynii również mogą być w rzeczywistości epizodami bólu w przebiegu śródmiąższowego zapalenia pęcherza, który jest udzielony do zapalenie pęcherza moczowego i zespół bolesnego pęcherza uznaje się obecnie za jedną jednostkę chorobową (IC/BPS – interstitial cystitis/bladder pain syndrome) u kobiet z przewlekłym bólem w obrębie miednicy. Częstość występowania tego zespołu wynosi od 2,7 do 6,5%, co odpowiada liczbie 3,3-7,9 miliona kobiet w Stanach Dokładność tych danych jest ograniczona z powodu różnic definicji IC/BPS oraz niedostatecznej rozpoznawalności tego Na szczęście obecnie dostępne jest proste i skuteczne leczenie. Większość pacjentek z IC/BPS można leczyć z wykorzystaniem wydajnych algorytmów opartych na ocenie klinicznej w warunkach ambulatoryjnych, uzyskując istotne zmniejszenie nasilenia objawów. Ustalenie rozpoznania i planu postępowania może być jednak trudnym zadaniem dla lekarzy, którzy nie mają doświadczenia w leczeniu IC/BPS. W niniejszym artykule przedstawiono zasady efektywnego rozpoznawania oraz skutecznego leczenia IC/ „śródmiąższowe zapalenie pęcherza” został użyty po raz pierwszy w 1887 roku i od tego czasu wyewoluował w pojęcie, którym posługujemy się Najprostsza definicja IC/BPS podana przez American Urological Association (AUA) to „nieprzyjemne uczucie (ból, ucisk lub dyskomfort) odczuwane jako mające związek z pęcherzem moczowym, wiążące się z objawami z dolnych dróg moczowych trwającymi dłużej niż 6 tygodni, przy braku zakażenia i innych dających się zidentyfikować przyczyn”.4W 1988 roku National Institute of Diabetes and Digestion and Kidney Disease (NIDDK) opracował rygorystyczne kryteria diagnostyczne dla potrzeb badań nad IC. Niestety, te kryteria stały się de facto definicją wykorzystywaną do rozpoznawania choroby mimo kontrowersji związanych z tym, że u wielu pacjentek z objawami IC w cystoskopii nie stwierdza się klasycznych cech (takich jak wybroczyny lub wrzody Hunnera). Ocenia się, że kryteria NIDDK nie pozwalają na ustalenie rozpoznania u 60% pacjentek z W związku z tym International Continence Society zaproponowało termin „zespół bolesnego pęcherza”, do którego odnosi się bardziej liberalna definicja podana o nietrzymaniu moczuŚródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego DefinicjaNajogólniejsza definicja śródmiąższowego zapalenia pęcherza (IC – ang. interstitial cystitis) charakteryzuje chorobę jako zespół dolegliwości bólowych, takich jak: ból w obrębie miednicy mniejszej, ból przy wypełnianiu pęcherza, ustępujący po jego opróżnieniu, częstomocz – wielokrotne (powyżej 8 razy na dobę) oddawanie z powodu bolesnych parć niewielkich ilości moczu – dzienny i nocny (co najmniej dwa razy w nocy pacjent musi skorzystać z toalety) uczucie wzrostu ciśnienia w miednicy albo pęcherzu bolesność związana ze stosunkami płciowymi u mężczyzn uczucie dyskomfortu w prąciu/mosznieprzy braku innych zaburzeń i chorób, które mogłyby te dolegliwości śródmiąższowe pęcherza rozpoznaje się po wykluczeniu innych czynników, które mogą wywoływać podobne objawy oraz po spełnieniu szeregu kryteriów (w zależności od definicji są to kryteria histologiczne, morfologiczne, czynnościowe lub też dotyczące jakości życia).Niejasność, co do sformułowania czym naprawdę jest zapalenie śródmiąższowe pęcherza powoduje, że badania epidemiologiczne tej jednostki chorobowej są bardzo trudne, a ich wyniki rozbieżne. Nie bez znaczenia dla epidemiologii IC ma obserwacja, czy występują inne choroby, głównie o podłożu autoimmunologicznym. Stwierdzono częstsze występowanie fibromialgii, choroby Leśniowskiego – Crohna, tocznia rumieniowatego układowego, a także zespołu przewlekłego zmęczenia, zespołu jelita drażliwego, alergii oraz migrenowych bólów zapalenie pęcherza moczowego jest jednym z tych przewlekłych schorzeń zapalnych, których etiologia, patogeneza, jak i symptomatologia pozostaje w znacznej mierze nieznana, co spowodowane jest brakiem jednoznacznej, łatwej do interpretacji definicji IC. To sprawia, że choroba wykrywana jest bardzo późno, od pierwszych objawów do postawienia diagnozy mija zwykle od 3 do 10 lat. Diagnostyka W celu rozpoznania śródmiąższowego zapalenia pęcherza trzeba wykluczyć inne przyczyny, takie jak: bakteryjne zapalenie pęcherza, nowotwory dróg moczowych i rodnych, kamica nerek i pęcherza, uchyłek cewki moczowej, infekcje narządów zapalenie pęcherza bierze się też pod uwagę, gdy pojemność pęcherza jest mniejsza niż 350 ml, a pacjent odczuwa parcie przy jego wypełnieniu płynem o objętości ok. 150 ml (lub mniejszej). Najważniejszym potwierdzeniem choroby są zmiany w strukturze pęcherza, obserwowane w cystoskopii, a także badaniu histopatologicznym (z pobranych wycinków). W obrazie histopatologicznym istotny element w rozpoznaniu IC stanowi obecność komórek rozpoznaje się automatycznie w przypadku obecności wrzodu Hunnera lub min. dwóch spośród następujących kryteriów:Ból przy wypełnieniu pęcherza, ustępujący przy jego opróżnianiuból w obrębie miednicy mniejszejwystępowanie glomerulacji w trakcie cystoskopiizmniejszenie podatności w trakcie cystomanometriiCharakterystyczny dla śródmiąższowego zapalenia pęcherza jest nagły początek choroby (bez konkretnej przyczyny), a także samoistne ustępowanie objawów na kilka miesięcy, po których następuje nawrót choroby i jej ustabilizowanie na dłuższy czas. Pacjenci z IC często w dzieciństwie przechodzili infekcje dróg moczowych, a prawie połowa z nich cierpi na alergie lub choroby autoimmunologiczne. Przy diagnostyce śródmiąższowego zapalenia pęcherza zalecane są poniżej wymienione badania:Ogólne badanie moczu, posiew oraz dobowa zbiórka moczuUSG jamy brzusznejCystoskopia z biopsjąBadanie urodynamiczne Leczenie Leczenie śródmiąższowego zapalenia pęcherza jest bardzo trudne. Ze względu na brak jednoznacznego stwierdzenia przyczyn choroby, nie ma konkretnego leku czy grupy leków, których zastosowanie gwarantowałoby w pełni skuteczne leczenie. Dlatego obecnie wykorzystywane metody mają raczej na celu złagodzić objawy IC, niż definitywnie usunąć przyczyny schorzenia. Leczenie farmakologiczne:W leczeniu IC stosuje się zarówno leki podawane doustnie, jak i dopęcherzowo (w postaci wlewów).Farmakoterapia doustna:Polisiarczan pentosanu sodu (PBS)Trójcykliczne leki antydepresyjneLeki antyhistaminoweBlokery kanału wapniowegoInne: hydroksyzyna, sterydy, niesterydowe leki przeciwzapalne, opioidyFarmakoterapia dopęcherzowa: Kwas hialuronowy DMSO (dwumetylosulfotlenek) Heparyna Inne: kapsaicyna, resiniferotoksyna, toksyna botulinowa, lidokainaLeczenie zachowawcze:BiofeedbackNeurostymulacja nerwówPodawanie tlenu hiperbarycznegoTerapia genowaLeczenie operacyjne: Koagulacja Resekcja przezcewkowa Odnerwienie Ilecystoplastyka Cystektomia Hydrodystensja pęcherza moczowegoLiteratura: Dybowski Bartosz (2007), Przegląd metod leczenia śródmiąższowego zapalenia pęcherza, ‘Urologia Polska’, 2007/8/1(41), Radziszewski Piotr, Wroński Stanisław, Majewski Mariusz (2005), Śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego. Patofizjologia, diagnostyka i leczenie, [w:] Nietrzymanie moczu u kobiet. Patologia, diagnostyka, leczenie, pod red. Tomasza Rechbergera i Jerzego A. Jakowickiego, Piotr, Śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego (IC), zespół bolesnego pęcherza (ZBP), „Kwartalnik NTM”, nr 1 (28) 2009, s. 6-7 Czego można się spodziewać, zaczynając pić miąższ z aloesu?Usłyszałam od klientki takie pytanie niedawno. Od razu śpieszę z odpowiedzią. Z miłą chęcią opowiem, jak to było u mnie. Jak już wiesz, na początku piłam aloes w żółtym baniaczku, który miał wyrazisty zapach i smak, dla mnie mało przyjemny. Pierwsze moje skojarzenie było z zapachem bardzo silnego i znanego nam wszystkim Domestosu. Możesz mi wierzyć albo nie, nie piłam go zdecydowanie dla smaku a z racji wiedzy na jego temat. Bardzo zależało mi na przetestowaniu go i własnych doświadczeniach. Dziwiłam się, kiedy niektóre osoby znając jego dobroczynne możliwości odrzucały jego picie z powodu smaku. Kochani, po pierwsze profilaktyka zdrowia! Taniej jest zapobiegać niż leczyć! Lekarstwa natomiast potem w większości przypadków nie mają dobrego smaku. Mają też skutki uboczne tak często podawane w instrukcjach. Zwróciliście na to uwagę? aloesowy miąższ z żurawiną – mój ulubiony smakNa szczęście mój ulubiony producent aloesu popracował nad tym i dzisiaj pierwsze aloekroki będą u ciebie wyglądały inaczej. Dlaczego? Zmienił się sposób konserwacji miąższu i teraz znajdziesz w nim tylko witaminę C. Stało się to możliwe dzięki zupełnie nowemu opakowaniu, które zapobiega utlenianiu się aloesu. Aloes od momentu ścięcia liścia zaczyna już tracić właściwości i w ciągu 24 godzin właściwie ich nie ma. Dlatego tak ważne jest właściwe opracowanie stabilizacji i przechowywania go. Nie daj się nabrać na wodę z cukrem z aloesem na etykiecie, jeśli szukasz dobroczynnych właściwości tej rośliny. W produktach tego typu ich nie ludzie szukają dobrego aloesu i sięgają po niego? Ma on wiele właściwości. Nazywa się go rośliną od oparzeń. Łagodzenie skutków kontaktu naszej skóry z wysoką temperaturą to zaledwie początek, wierzchołek góry skutków kontaktu z wysoką temperaturaOd jakiegoś czasu bardzo dużo pisze się o stanach zapalnych w naszym organizmie. Aloes gasi, łagodzi, ułatwia przejście i poradzenie sobie z wieloma rodzajami stanów zapalnych w naszym ciele. Poszukaj informacji w sieci na temat stanów zapalnych, które, jeśli występują dłużej i chronicznie, stają się stanem chorobowym i mają drastycznie złe skutki dla zdrowia. Przykłady stanów zapalnych to:Zapalenie płuc Zapalenie żołądka Zapalenie dziąseł Zapalenie cewki moczowej Zapalenie gardła Zapalenie jąder Zapalenie jelita grubego Zapalenie jelita cienkiego Zapalenie trzustki Zapalenie dwunastnicy Zapalenie krtani Zapalenie macicy Zapalenie mięśni Zapalenie naczyń chłonnych Zapalenie naczyń krwionośnych Zapalenie nerek Zapalenie okostnej Zapalenie opłucnej Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych Zapalenie osierdzia Zapalenie oskrzeli Zapalenie otrzewnej Zapalenie pęcherza moczowego Zapalenie pęcherzyka żółciowego Zapalenie płuc Zapalenie pochwy Zapalenie przydatków Zapalenie przyzębia Zapalenie spojówek Zapalenie sutka Zapalenie ścięgien Zapalenie tarczycy Zapalenie trzustki Zapalenie ucha środkowego Zapalenie wątroby Zapalenie węzłów chłonnych Zapalenie wyrostka robaczkowego Zapalenie zatok przynosowych Zarostowe zapalenie tętnic Zapalenie stawów Zapalenie kości Zapalenie korzonków Trądzik Łupież Świąd Hemoroidy …i wiele, wiele innychStany zapalne to żółta i czerwona lampka, którą pokazuje nam nasz organizm. Sygnalizuje – uwaga, zatrzymaj się lub jest bardzo źle, zawróć i zacznij działać. Nie wolno ich ignorować. Każdy z nich koniecznie skonsultuj z lekarzem. Możesz też łagodzić, gasić stany zapalne, pomagać sobie tym samym pijąc aloes Aloe Vera. Często dodanie aloesu do diety skraca występowanie stanu zapalnego. Aloes ma działanie przeciwbólowe. Nie kłóci się z lekarstwami a często wzmacnia ich picie aloesu powoduje skutki uboczne?Odkrycie takich skutków picia aloesu rozpoczęło się od artykułu, napisanego przez profesora Roberta H. Davisa i następnie w efekcie nagłośnienia wyników badań doktora Jeffreya Blanda z Instytutu Linusa Paulinga w Palo Alto w Kalifornii. Doktor Bland napisał artykuł w czasopiśmie Preventive Medicine w 1985 roku. Artykuł zatytułował „Efekty spożywania soku aloesowego na funkcje żołądkowo-jelitowe u zdrowych ludzi”. Trzeba pamiętać, że miąższ aloesowy, który można pić według własnego uznania to nie produkt, który wywołuje przeczyszczenie, rozwodnienie w czasie wydalania. Tego typu produkty mają inne właściwości i tu bardzo trzeba uważać. Zawierają one aloinę i emodynę, składniki zielonej części rośliny. Inaczej jest w przypadku czystego, stabilizowanego i ręcznie odfiletowanego miąższu z aloesu czyli tego co jest w środku liścia. oddzielanie skórki od liścia aloesuPamiętajmy, że każdy z nas jest inny. Ma inne predyspozycje przekazane pokoleniowo. Prowadzi inny styl i tryb życia. To ważne, aby zaczynając pić aloes, obserwować siebie. Aloes ma właściwości regeneracyjne, przeciwzapalne i regulujące pracę jelit. Nie ma natomiast możliwości, żeby powodował biegunkę. Oczyszczanie organizmu z toksyn i metali ciężkich odbywa się z moczem a nie z kałem. Ważne, żeby czytać ze zrozumieniem to, co jest napisane na etykietach. Produkty z aloesu mogą mieć stężenie od właściwie zerowego po 97% (jak w tym, który ja piję i rekomenduję z przekonaniem). A dawno dla wszystkich podawane są identyczne, pomimo że oczywiście produkty te się od siebie diametralnie różnią. Póki co niestety przepisy tego nie regulują. Doktor Bland w swoich badaniach podaje, że zdrowy, dorosły człowiek powinien pić trzy łyżki stołowe aloesu od jednego do trzech razy dziennie. Ja osobiście wypijam setkę aloesu na czczo z samego rana i kolejną wieczorem, jeśli czuję taką potrzebę bo np. zjadłam coś zacząć?Proponowałabym na początek pić łyżkę stołową na czczo rano przez pierwszy tydzień. Warto tą porcję wlać do odrobiny wody niegazowanej. Ma to dodatkowe plusy, o których pewnie napiszę w którymś z kolejnych artykułów. Można też wypić aloes nierozcieńczany, jeśli ktoś czym trzeba pamiętać?Przede wszystkim o piciu wody. Jeśli nie mamy nawyku picia wody i nie planujemy go wdrożyć, to z mojego doświadczenia aloes i tak zacznie działać, jednak możemy efekty tego działania pomylić z czymś innym. Mogą pojawić się np. problemy ze skórą – ponieważ aloes nie może wypłukać i wyrzucić toksyn i substancji szkodliwych wraz z moczem więc stara się to zrobić inną dostępną drogą czyli przez skórę. Kilka znanych mi osób przez pierwsze dni skarżyło się na bóle głowy, które jednak mijały wraz z rozpoczęciem picia nawodnienie jest najważniejsze dla zdrowia i dobrego samopoczucia. Właściwie to od tego powinno się zacząć zanim sięgniemy po aloes. Warto wypijać minimum 5 szklanek wody niegazowanej dziennie. Można zrobić sobie w kalendarzu grafik czy pobrać specjalną aplikację i odznaczać wypijane szklanki. Moim zdaniem jednak 5 szklanek to dobry początek a warto starać się dojść do 2 czy nawet 3 litrów, w zależności od wagi i czym poznać czy wypijam właściwą ilość wody?Nasz mądry organizm pokazuje to po kolorze moczu. Jeśli ma intensywny zapach i ciemny kolor, to znaczy, że wody jest zdecydowanie za mało. Im jaśniejszy kolor moczu, tym lepiej. To duże uproszczenie – mimo to, pozwala w domowych warunkach siebie 99% przypadków, jeśli pijemy wodę, aloes będzie się pięknie przyswajał. Czasami można czuć przez kilka dni lekki ból głowy, to minie. Można sobie zrobić 1-2 dni przerwy i potem znów sięgnąć po ten cud możesz oczekiwać?Aloes, który ja rekomenduję, jest kwaskowaty. Smak ten zawdzięcza witaminie C, która oczywiście jest bardzo ważna dla profilaktyki zdrowia a także przechowywania smak zawdzięcza witaminie cJak ze wszystkim, tak też i tutaj – jesteśmy różni więc gusta smakowe mamy od siebie różne. Jeżeli wolisz smak owocowy i orzeźwiający, to dla Ciebie zdecydowanie podpowiadam miąższ z dodatkiem jabłek i żurawiny. Będzie on dodatkowo intensywniej dbał i drogi moczowo-płciowe. Osoby borykające się z zapaleniem pęcherza tutaj mowa szczególnie o Was. Jest rozwiązanie! Dla dzieci i tych, którzy ze smaków preferują tylko słodki najłatwiej będzie zacząć od miąższu aloesowego o smaku brzoskwiniowym. Dzieci lubią truskawki oraz brzoskwinie. Ponieważ brzoskwinie łączą się idealnie z aloesem to właśnie te owoce do niego kupisz ->->-> aloes do picia >> aloes z jabłkiem i żurawiną <-<-<- kupisz tutaj. Ważne, żeby aloes, który wybierzesz był oznaczony odnawianym certyfikatem niezależnej Międzynarodowej Rady Naukowej do spraw Aloesu oraz by w jego składzie nie było rafinowanego cukru i konserwantów. Jeżeli wybierzesz ten ode mnie, będzie mi bardzo serdecznie I zapraszam do przeczytania kolejnego artykułuPrzesyłam moc dobrej energii i uśmiechu Marzena Tuszyńska ekspert od aloesu Zapalenie pęcherza u kobiet jest najczęściej wynikiem zakażenia układu moczowo-płciowego. W większości przypadków nasze mechanizmy obronne nie pozwalają na rozwój infekcji, ale zdarza się, że są one niewystarczające. Do objawów, oprócz pieczenia i swędzenia, zaliczana jest także dyzuria, tj. ból podczas oddawania moczu oraz czasami stwierdza się nieprzyjemny zapach moczu. spis treści 1. Przyczyny i objawy zapalenia pęcherza u kobiet 2. Leczenie zapalenia pęcherza u kobiet 1. Przyczyny i objawy zapalenia pęcherza u kobiet Zapalenie pęcherza moczowego najczęściej występuje u kobiet, ponieważ ich cewka moczowa jest stosunkowo krótka i szeroka – bakterie łatwo penetrują przez nia w obręb pęcherza. Jej położenie, w obrębie przedsionka pochwy, w niewielkim oddaleniu od, z natury zanieczyszczonej bakteriami, okolicy odbytu, sprzyja również przenoszeniu bakterii w obręb cewki, a stąd do pęcherza. Dlatego ważne jest, by kobieta szczególnie dbała o higienę miejsc intymnych. Za zapalenie pęcherza moczowego odpowiada głównie pałeczka okrężnicy Escherichia coli. Często spotyka się inne drobnoustroje, np. z rodzaju Staphylococcus i Enterococcus. Ponieważ choroba łączy się z aktywnością seksualną kobiety żargonowo określa się ją jako „choroba miesiąca miodowego”. Zobacz film: "Zakażenia układu moczowego" Zapalenie pęcherza moczowego jest chorobą często występującą. Szacuje się, że połowa populacji przynajmniej raz w życiu doświadczyła zapalenia pęcherza moczowego. Poza, wymienioną powyżej, grupą kobiet aktywnych seksualnie, szczególnie narażone na zapalenie pęcherza moczowego są kobiety w ciąży – zwłaszcza w jej pierwszym trymestrze a także kobiety w okresie menopauzy (ze względu na niedobór ochronnej roli estrogenów). Do czynników ryzyka choroby możemy zaliczyć cukrzycę, stan obniżonej czynności układu odpornościowego, przebyte lub obecne zapalenie górnych dróg moczowych, schorzenia ginekologiczne o podłożu bakteryjno-zapalnym oraz choroby neurologiczne z zaburzeniami czynności pęcherza. Niektórzy sugerują, że stosowanie środków antykoncepcyjnych (również doustnych) może sprzyjać infekcjom dróg moczowych. Podstawowymi objawami zapalenia pęcherza moczowego są: Pieczenie pochwy Szczypanie, ból i pieczenie pod koniec oddawania moczu (dyzuria) Częstomocz Uczucie częstego parcia na mocz z oddawaniem niewielkich jego ilości Nieprzyjemny zapach moczu Stan podgorączkowy, Częstomocz dzienny, często z niewielką ilością oddawanego moczu. 2. Leczenie zapalenia pęcherza u kobiet W skład badań diagnostycznych w zapaleniu pęcherza wchodzi tzw. ogólne badanie moczu oraz badanie moczu bakteriologiczne (tzw. posiew moczu). Leczenie zapalenia pęcherza należy wdrożyć jak najwcześniej, nie czekając na wyniki badań laboratoryjnych moczu. W czasie leczenia ważne jest wypijanie większej niż zwykle ilości płynów i dążenie co całkowitego opróżniania pęcherza w czasie oddawania moczu. Jak zaznaczono powyżej powodem zapalenia pęcherza może być niewyleczony stan zapalny jajników lub macicy, dlatego potrzebna jest konsultacja ginekologiczna. Leczenie polega zasadniczo na podawaniu leków odkażających drogi moczowe. Są to antybiotyki, sulfonamidy, chemioterapeutyki. Leki rozkurczowe stanowią, często konieczną, formę leczenia uzupełniającego. Do metod profilaktycznych zaliczamy zażywanie probiotyków czy preparatów z d-mannozą oraz mącznicy lekarskiej i berberyny. Aby uniknąć zapalenia pęcherza moczowego, należy również szczególnie dbać o higienę osobistą. Możemy również zażywać preparaty ziołowe, np. z żurawiną, pokrzywą, które utrudniają bakterii kolonizację dróg moczowych. Można stosować preparaty z witaminą C w dawce 1000 mg dziennie, szczególnie zalecane u kobiet w ciąży. Skorzystaj z usług medycznych bez kolejek. Umów wizytę u specjalisty z e-receptą i e-zwolnieniem lub badanie na abcZdrowie Znajdź lekarza. polecamy Artykuł zweryfikowany przez eksperta: Dr Ryszard Hanecki Specjalista w dziedzinie urologii z trzydziestoletnim doświadczeniem. Examples Zbadać na zapalenie pęcherza albo choroby weneryczne. Ale one są na zapalenie pęcherza, nie dróg oddechowych. Literature Natomiast jej babcia z Peru na ból żołądka proponuje esencję z paico (znanej jako komosa piżmowa), na infekcje żołądkowe z mięty, a z siemienia lnianego ze skórką ziemniaka na zapalenie pęcherza moczowego i nerek. gv2019 Mówi, że ta w górach potrzebne są głównie środki na zapalenie oczu, pęcherza i stawów. Literature Beth Getz, dyplomowana pielęgniarka i przewodnicząca grupy wspierania chorych na śródmiąższowe zapalenie pęcherza, pisze: „Czasami pacjenci niechętnie pytają lekarzy o terapie alternatywne (...), gdyż nie chcą sugerować, że tradycyjna opieka, z której korzystają, jest niezadowalająca. jw2019 Boję się tylko, że znowu złapię zapalenie pęcherza, ale na razie jest dobrze. Literature Nie żebym czuła się brudna, tylko jestem podatna na kobiecą dolegliwość numer jeden: zapalenie pęcherza. Literature Miałem nadzieję na coś bardziej wymagającego niż zapalenie pęcherza. Produkty farmaceutyczne, mianowicie preparaty do tymczasowego zastępowania powłoki glikozaminoglikanów (GAG) w pęcherzu, na przykład w śródmiąższowym, radiogenicznym i chronicznym zapaleniu pęcherza moczowego tmClass Stowarzyszenie Pomocy Chorym na Śródmiąższowe Zapalenie Pęcherza Moczowego, działające w Rockville w amerykańskim stanie Maryland, oświadczyło: „Choć nie wydaje się, by uczeni znaleźli jakieś jedno lekarstwo skuteczne we wszystkich przypadkach, jest bardzo prawdopodobne, że dzięki nowym technikom diagnostycznym, nowym terapiom i nowemu leczeniu skojarzonemu będzie można pomóc coraz większej liczbie chorych. jw2019 Wytłumaczyła mi, że zdaniem lekarza ma objawy lekkieg o zapalenia pęcherza i powinna na pewien czas unikać seksu. Literature Może to wyrostek albo zapalenie pęcherza, choć pacjent nie skarży się na boleści w okolicy brzucha. Literature - Nie, nawet na pięć sekund - odparła Harper. - A, Mindy, następnym razem, jak będziesz miała zapalenie pęcherza... Literature Rzadkie działania niepożądane Mogą wystąpić u nie więcej niż # na # pacjentów: • swędzenie oczu z towarzyszącą wydzieliną (zapalenie spojówek) • rzadkie schorzenie skóry charakteryzujące się występowaniem licznych pęcherzy na skórze oraz krwawieniami w ust, oczu, jamy ustnej, nosa i narządów płciowych (Zespół Stevensa-Johnsona Objawami zapalenia gruczołu krokowego są na przykład gorączka, dyskomfort przy oddawaniu moczu oraz ból w krzyżu lub pęcherzu. jw2019 Wynaczynienie produktu leczniczego Visudyne, zwłaszcza w sytuacji, gdy zmieniona chorobowo okolica zostanie narażona na działanie światła, może spowodować silny ból, zapalenie, obrzęk, tworzenie się pęcherzy lub zmianę barwy tkanek w miejscu wstrzyknięcia Z tego względu obie strategie leczenia niepowikłanego zapalenia pęcherza moczowego uznano za godne uwagi w odniesieniu do wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu ciprofloksacyny w postaci doustnej Bardzo rzadko: zapalenie naczyń obwodowych objawiające się jako: niewielkie plamki spowodowanie krwawieniem do skóry (wybroczyny), pęcherze krwotoczne, grudki na skórze, tworzenie strupów (warstwy martwej skóry złuszczającej się ze zdrowej skóry Owrzodzenia ust Niedoczulica jamy ustnej Dolegliwości jamy ustnej Zmiany pęcherzowe śluzówki jamy ustnej Odbarwienie śluzówki jamy ustnej Dolegliwości tkanek miękkich jamy ustnej Obrzęk języka Pęcherze na języku Ból dziąseł Dolegliwości żołądkowe Owrzodzenia języka Dolegliwości języka Dyspepsja Ból brzucha Zapalenie przełyku Refluks żołądkowo-przełykowy Spękane usta Suche usta Dolegliwości zębów Bóle zębów Poniżej przedstawiamy kolejny fragment wywiadu z dr. Robertem Serafin: Podczas naszej poprzedniej rozmowy zwrócił Pan uwagę na fakt, że dolegliwości pęcherza bardzo często są przyczyną chronicznego bólu w obrębie miednicy. Czy mógłby Pan powiedzieć coś więcej na ten temat? Dr Robert Echenberg: Oczywiście. Około 20-25% kobiet w wieku rozrodczym przechodzi epizod chronicznego bólu w rejonie miednicy. U 65% z nich dolegliwości zaczynają się od pęcherza i wiele z nich cierpi na zespół bolesnego pęcherza (PBS, painful bladder syndrome). Nie wiem, jaki jest dokładny procent, ale w moim klinicznym doświadczeniu jest znacznie wyższy niż ten wskazywany przez literaturę. Pęcherz jest łatwy do zdiagnozowania – służy do tego skala PUF (Pain Urgency/Frequency Scale), której autorem jest urolog, dr C. L. Parsons z Kaliforni. Są tam pytania o częstość i „pilność” oddawania moczu, wstawanie w nocy, żeby pójść do łazienki, ból podczas seksu, zarówno głęboko jak i przy wejściu do pochwy, tego rodzaju pytania. Przez wiele lat do diagnozowania śródmiąższowego zapalenia pęcherza (interstitial cystitis) używało się testu potasowego (podczas którego podaje się do pęcherza roztwór potasu i jeśli pęcherz boli, a nie ma infekcji czy innego powodu bólu diagnozuje się IC). Dr Parsons zrobił tysiące testów potasowych na pacjentach, zarówno kobietach jak mężczyznach, i zauważył, że jeśli wynik tego krótkiego kwestionariusza PUF jest wysoki to znaczy statystycznie duże prawdopodobieństwo występowania śródmiąższowego zapalenia pęcherza. Jeśli podczas badania palcem pacjentki przez pochwę pęcherz pod wpływem dotyku jest wrażliwy, mimo że przed chwilą była w łazience – pęcherz nie powinien być tak wrażliwy – to jest stan zapalny. Brak infekcji bakteryjnej łatwo sprawdzić i większość pacjentek jej nie ma pomimo wysokich wyników na skali PUF. Wiele spośród tych kobiet cierpi również na vestibulodynię. Chciałbym jeszcze raz podkreślić, jak często genezą bólu jest pęcherz. Kiedy zacząłem leczyć pacjentki cierpiące na przewlekły ból w rejonie miednicy uświadomiłem sobie szybko, że pierwszą rzeczą, o której musiałem się więcej dowiedzieć był pęcherz. Śródmiąższowe zapalenie pęcherza czy zespół bolesnego pęcherza występują niewiarygodnie często, problem ten naprawdę dotyczy około 20% wszystkich kobiet w USA, a to są miliony. Więc jeśli badam 20 pacjentek jednego dnia to zakładam, że prawdopodobnie cztery czy pięć spośród nich będą w jakimś stopniu doświadczały tych problemów: zbyt częstego oddawania moczu, gwałtownej potrzeby oddawania moczu, podrażnienia przedsionka pochwy, bólu podczas seksu, bólu podczas penetracji, głębszego bólu, bólu dolnej części pleców czy jakiegokolwiek rejonu Serafin: Wiele Pan mówi o śródmiąższowym zapaleniu pęcherza. Czy istnieje według Pana jakieś powiązanie między tą chorobą a vulvodynią?Dr Robert Echenberg: Powiązanie jest bardzo silne. Zwłaszcza jeśli chodzi o vestibulodynię. Ból przedsionka pochwy doświadczany przy próbach penetracji jest prawie zawsze źle diagnozowany. Pacjentki są leczone w kółko na infekcje grzybicze i inne rodzaje infekcji, nawet wtedy kiedy wyniki badań nic nie wykazują. Lekarze w takich sytuacjach widzą zaczerwienienie i stan zapalny, może również upławy, więc są przekonani, że występuje infekcja. I wiele spośród tych pacjentek jest w kółko mylnie leczonych na zapalenia pęcherza – ponieważ stale odczuwają potrzebę oddawania moczu i ból w okolicach pęcherza. A takie właśnie są objawy śródmiąższowego zapalenia pęcherza. Nazwą, która lepiej oddaje istotę śródmiąższowego zapalenia pęcherza jest zespół bolesnego pęcherza. W Stanach Zjednoczonych statystyki wskazują, że około 20% kobiet w wieku rozrodczym doświadcza w takim czy innym stopniu podrażnienia pęcherza. W związku z tym są zbyt często leczone na zapalenie pęcherza, a stan zapalny przecież również towarzyszący śródmiąższowemu zapaleniu pęcherza. Podrażnia on nerwy błony śluzowej pęcherza i te wszystkie maleńkie, mikroskopijne nerwy biegną ku coraz większym nerwom do miednicy. Wszystkie te nerwy są również powiązane z mięśniami dna miednicy i mięśniami wokół bioder, dzięki którym możemy obracać korpus albo miednicę. Wszystkie te nerwy – kiedy są drażnione wystarczająco długo, czasami latami – mogą wywoływać chroniczne dolegliwości w okolicy jelit, pęcherza czy dróg Czyż: Wiele kobiet pytało się nas także o powiązanie między vulvodynią albo chronicznymi problemami bólowymi w rejonie miednicy i nawracającymi infekcjami pochwy bądź przewodu moczowego…Dr Robert Echenberg: Powiązania są złożone. Klinicznie jednym z największych problemów jest ciągłe, wielokrotne leczenie przeciwko infekcjom, kiedy w istocie rzeczy mamy do czynienia ze stanem zapalnym w rejonie przedsionka albo w niższej części pochwy, który jest spowodowany przez zakończenia nerwowe gałęzi nerwu sromowego i jest to reakcja auto-immunologiczna, bo organizm walczy sam ze sobą. Rejon przedsionka pochwy jest zaczerwieniony i zaogniony ze względu na masę zakończeń nerwowych, które ciągle są pobudzone. Cała tkanka w tym miejscu jest nadmiernie wrażliwa. Często z powodu trwających latami, wielokrotnych podrażnień ze strony pęcherza, albo jelit. Wtedy wystarczy leczenie śródmiąższowego zapalenia pęcherza albo zespołu jelita drażliwego albo – jeśli reakcja powodowana jest miesiączką – powstrzymywanie okresu Lupronem albo za pomocą innych środków zatrzymujących cykl hormonalny. To wystarczy, żeby zmniejszyć dopływ tych neuropatycznych sygnałów w okolicy przedsionka i niższej części pochwy. Ale to zaognienie wygląda dla wszystkich lekarzy jak infekcja, tym bardziej, że często towarzyszą mu niewielkie upławy. Również bardzo niewiele napisano o tym, że wraz ze zmniejszeniem podrażnienia zmniejszają się upławy – dowiedziałem się tego lecząc vestibulodynię. Upławy również spowodowane są reakcją autonomicznego układu nerwowego, tak jak zmiany w naczyniach krwionośnych powodujące zaczerwienienie i proces zapalny, kiedy wcale nie ma infekcji. Organizm stale się reguluje by chronić się przed bakteriami, wirusami, kontuzjami, a stan zapalny jest właśnie sposobem, w jaki to robi. Istnieje szereg teorii, dlaczego tak się dzieje i dlaczego pewni ludzie są bardziej wrażliwi. Wyniki badań pokazują, że część z tych kobiet na początku miała bardzo poważne infekcje grzybicze. Po wyleczeniu grzybicy i infekcji tkanki „pamiętają” uszkodzenie, proces zapalny i nerwy w tym rejonie są bardzo wrażliwe. Należy pamiętać, że inne nerwy są też połączone z nerwami tej okolicy – tak jak unerwienie pęcherza czy jelit. Ponadto często występuje problem efektów operacji chirurgicznych albo kontuzji sportowych, upadków na kość ogonową, itd. Kiedy uwzględni się połączenie między wszystkimi tymi rzeczami i pomoże pacjentce zrozumieć, że są one połączone i leczy się je łącznie – to ilość upławów się zmniejszy. Kiedy ktoś przychodzi do gabinetu po raz pierwszy i ma takie objawy to trzeba oczywiście przede wszystkim wykluczyć inne możliwe przyczyny – zrobić badania w kierunku grzybicy i bakterii, trichomonosis, chorób przenoszonych drogą płciową, itd. Z drugiej strony należy pamiętać, że u pewnej grupy kobiet wyniki badań wskazują na obecność grzybicy, pomimo że nie doświadczają żadnych symptomów. Więc jeśli np. u kobiety cierpiącej na vestibulodynię wyniki badań na grzybicę są dodatnie to niekoniecznie oznacza, że to ona stanowi przyczynę vesibulodynii. To samo dotyczy endometriozy – jeśli kobieta cierpi na ból w rejonie miednicy i ma w kilku miejscach endometriozę to nie musi to oznaczać, że to ona wywołuje ból. Ale zwykle jest tak, że jak już kobieta w historii choroby ma wpisane, że wykryto grzybicę czy endometriozę czy stan zapalny (pelvic inflammatory disease) czy chlamydię to później cały czas upatruje się przyczyn bólu w tym i to leczy. Takie rzeczy jest łatwo wykluczyć, można je wykryć w badaniach i dobry lekarz tak właśnie powinien Serafin: Czy mógłby Pan powiedzieć trochę o chorobach skóry w kontekście vulvodynii?Dr Robert Echenberg: Ważne są tu choroby skóry zwane dermatozami, takie jak liszaj twardzinowy (Lichen Sclerosus), liszaj zwykły przewlekły (Lichen Simplex Chronicus) oraz liszaj płaski (Lichen Planus). Moja praktyka wskazuje, że u bardzo wielu kobiet, które cierpią na vulvodynię i vestibulodynię i inne przewlekłe dolegliwości bólowe występuje liszaj twardzinowy. Objawia się on stanem zapalnym warg sromowych i z czasem powoduje podrażnienie, swędzenie, nadwrażliwość, itd. Umiejscowiony jest np. między wargami i w końcu stan zapalny może spowodować połączenie warg sromowych większych i mniejszych. Bardzo łatwo jest dostrzec takie zmiany badając vulvę (srom). Wargi mogą być złączone, kolor może być trochę blady lub wręcz przeciwnie – zaczerwieniony. Kiedy choroba trwa długo tkanki nabierają białego odcienia, a kiedy bada się je pod mikroskopem okazują się być zgrubiałe i widać stan zapalny. To jest prawdopodobnie choroba autoimmunologiczna, zapalanienie nie bierze się zatem z zewnętrznego źródła, ale organizm tak reaguje, jak gdyby musiał się bronić przed zewnętrznymi czynnikami. Ta choroba jest według mnie jednym z czynników predysponujących do bólu vulvy (sromu). Czasami u kobiet występuje liszaj płaski. To jest naprawdę bardzo bolesna dolegliwość, ale zwykle dość łatwo się ją diagnozuje. Tkanki są bardzo zaczerwienione i występuje silny stan zapalny, zwykle wyraźnie go widać, zazwyczaj w przedsionku pochwy, a czasami także głębiej w pochwie. Ta choroba może powodować zabliźnienia w pochwie. Często pacjentki równocześnie mają zmiany w jamie ustnej. To również nie jest zakaźna choroba, tylko autoimmunologiczna. Trzeba te wszystkie choroby wykluczyć, kiedy się stawia diagnozę vulvodynii czy vestibulodynii. Każdy ginekolog powinien być w stanie to zrobić. Najpoważniejszą chorobą jaką należy wykluczyć jest oczywiście nowotwór. Kiedy jakieś podrażnienie u starszej kobiety wygląda jakoś nietypowo to należy wykonać biopsję. To dotyczy także stanów zapalnych, jeśli przepisane leki nie okazują się być części drugiej (zobacz część pierwszą). Robert J. Echenberg jest ginekologiem z czterdziestoletnią praktyką medyczną. Przez wiele lat pracował jako ginekolog i położnik w szpitalach w różnych częściach Stanów Zjednoczonych, a także w Tajlandii. Już od początku lat 70-tych był zaangażowany w działalność na rzecz zdrowia seksualnego kobiet. Jest również znany ze swojej pracy w tematyce prawa kobiet do godnego porodu i opieki w okresie połogu. W 2001 roku rejonowy szpital w Bethlehem zwrócił się do niego z prośba o opracowanie nieinwazyjnego modelu leczenia chronicznych dolegliwości obszaru miednicy (w tym vulvodynii). Program leczenia, który od tego czasu cały czas udoskonala jest jednym z pierwszych takich programów w Stanach Zjednoczonych. W ciągu ostatnich 6 lat objął tym programem ponad 400 kobiet cierpiących na długotrwały ból w obszarze miednicy i efekty ich leczenia okazały się być zaskakująco pozytywne. Dr Echeneberg jest obecnie uznanym ekspertem w dziedzinie leczenia tego typu dolegliwości. Jest autorem książki pt. „Secret suffering” („Skrywane cierpienie”), która dotyczy chronicznych dolegliwości kobiecych i wpływu, jaki taki ból i długotrwała niemożność współżycia ma na życie kobiet i ich partnerów. Dr Echenberg mieszka w Bethlehem w stanie Pensylwania wraz ze swoją żoną do komentowania i dyskusji na forum→

aloes na śródmiąższowe zapalenie pęcherza